Wratysław II

Wratysław II (ur. po 1032, zm. 14 stycznia 1092) – książę Czech od 1061, pierwszy król czeski od 1085.

Był drugim synem Brzetysława I i Judyty ze Schweinfurtu. Wratysław został księciem Czech w 1061 roku, po śmierci swojego brata Spitygniewa II. Osiągnął znaczącą pozycję 9 czerwca 1075 roku, kiedy pomógł cesarzowi rzymskiemu Henrykowi IV stłumić powstanie w Saksonii. Otrzymał wtedy Miśnię, został jednak zmuszony do wycofania się z niej przez Egberta II, margrabiego miśnieńskiego. Jako lojalny sojusznik cesarza, stawił się z armią podczas wyprawy włoskiej Henryka IV w 1081 roku. W dowód zasług 15 czerwca 1085 roku został koronowany na króla Czech, lecz tytuł ten nie był dziedziczny. Według Kroniki Kosmasa z Pragi otrzymał od cesarza rzymskiego Henryka IV także tytuł króla Polski, lecz tytulatura ta jest kwestionowana przez część badaczy^[1], ale ostatnio wysunięto hipotezę, że Henryk IV do koronacji Wratysława posłużył się koroną, którą Otto III przekazał Bolesławowi Chrobremu^[2] Cesarz dodatkowo ponownie przyznał mu we władanie Miśnię, z której po raz drugi został wyparty przez Egberta II. Po jego śmierci władzę przejął jego brat Konrad I, książę czeski.

Ok. 1054 zawarł pierwszy związek małżeński. O jego żonie nie zachowały się żadne informacje; jedynie przypuszcza się, że była to księżniczka niemiecka, z którą wyswatał go jeszcze ojciec.

W 1056 poślubił Adelajdę, córkę Andrzeja I, króla Węgier. Owdowiał w 1062 roku. Z tego małżeństwa pochodzili:

• Brzetysław II, zm. 1100, książę Czech,
• Wratysław, zm. 9 listopada 1061 roku,
• Judyta, żona Władysława Hermana,
• Ludmiła, zm. po 1100.

Pod koniec 1062 r. poślubił księżniczkę polską Świętosławę Swatawę, córkę Kazimierza Odnowiciela. Z tego małżeństwa pochodzili:

• Bolesław Wratysławowic, zm. 11 sierpnia 1091, książę ołomuniecki,
• Borzywoj II, książę Czech,
• Władysław I, zm. 1125, książę Czech,
• Sobiesław I, zm. 1140, książę Czech,
• Judyta, zm. 9 grudnia 1108.

[edytuj] Przypisy