| Języki świata |
|
Język norweski nie ma jednego, ogólnie zaakceptowanego standardu wymowy. Każdy mieszkaniec mówi swoim językiem lokalnym (dialektem), używając go zarówno prywatnie, jak i publicznie: w szkole, w pracy, w mediach, w polityce. Dzieje się tak zarówno wtedy, gdy języka używa na terenie właściwym dla danego dialektu, jak i w innych częściach kraju. Po wielu latach zamieszkiwania poza rodzinnymi stronami dialekt zazwyczaj "stępia się" (sleper seg av), w ten sposób, że najbardziej ekstremalne różnice wymowy zanikają, a słownictwo upodabnia bardziej do dialektu miejsca zamieszkania. Do końca życia jednak Norweg zachowuje dialekt na tyle charakterystyczny, że można zawsze powiedzieć skąd pochodzi.
|
| Czy wiesz, że... |
- semantykę nazywa się teorią znaczenia lub teorią oznaczania zależnie od określenia pojęcia znaczenia?
- związek zgody to relacja między powiązanymi elementami zdania wymagająca żeby jeden miał taką samą formę jak drugi?
- tryb potencjalny używany jest w niektórych językach do oddania prawdopodobieństwa zdarzenia?
|
| W krainie dźwięków |
|
Zwarcie krtaniowe - w fonetyce określenie bezdźwięcznej zwartej spółgłoski krtaniowej. Dźwięk powstaje poprzez zwarcie i rozwarcie strun głosowych (więzadła głosowe) w krtani. Zawarcie utworzone przez struny głosowe przerywa powietrze wydechowe gromadzące się pod nimi. Struny głosowe nie mogą drgać w trakcie takiego zwarcia/rozwarcia, dlatego też spółgłoska ta nie ma dźwięcznego odpowiednika. W alfabecie fonetycznym IPA zwarcie krtaniowe jest oznaczane symbolem [ʔ]
W wielu językach głoska ta nie ma statusu fonemu i pojawia się w nagłosie przed samogłoską, stąd bywa nazywana wstępnym zwarciem krtaniowym. Taka sytuacja występuje w języku polskim, w którym na początku wyrazów przed samogłoską słychać wstępne zwarcie krtaniowe, zwłaszcza gdy wyrazy takie wymawiane są dobitnie (np. wyraźnie zaprzeczenie wyrażone poprzez nie-e, właśnie między pierwszym a drugim e występuje zwarcie krtaniowe), w izolacji lub po pauzie, np. w wyrazach on, ale. Rzadziej wymawiane jest w środku wyrazu, najczęściej na początku morfemu po innej samogłosce, np. u-iścić, za-awansowany.
W niektórym dialektach języka angielskiego zwarcie krtaniowe zastępuje inne spółgłoski zawarte, np. fonem /t/ w cockney'u i Estuary English.
|
| Rodziny języków |
|
|
| Do zrobienia |
Jeśli chcesz pomóc w tworzeniu portalu językoznawstwo, znajdziesz tu tematy, które są potrzebne do zrobienia/poszerzenia. Jeśli zauważyłeś, że brakuje jakiegoś artykułu, a sam nie możesz go napisać, prosimy o umieszczenie go na poniższej liście lub w "propozycjach tematów".
- makrolingwistyka, mikrolingwistyka, knajactwo, zmiana językowa, dialekt eolski, cecha czasowa, deiktyk
- hiponimia, okolicznik skutku
- gramatyka, czas, głoski pochylone, czasownik modalny, homografia, leksykologia, okolicznik miejsca, semantyka, pokrewieństwo języków, języki australijskie, język hebrajski, język nahuatl, izomorfa, poziom biegłości językowej, złożenie, więcej...
język praindoeuropejski, język prasłowiański, język urzędowy, język wysokoislandzki, języki ałtajskie, języki chińsko-tybetańskie, języki tureckie, języki uralo-ałtajskie, języki świata, Gwara, Gwara łódzka, Spójka
|
| Do zmedalizowania |
|
|
| Inne portale tematyczne w polskiej Wikipedii |
|
|
|
Artykuł na  medal |
| Język fiński
Język fiński jest językiem aglutynacyjnym. Oznacza to, że wzajemne relacje między słowami oddaje się przy użyciu przyrostków. Zawartość treściowa, która w językach indoeuropejskich oddawana jest analitycznie przy użyciu oddzielnych słów, w języku fińskim realizowana jest przy pomocy sufiksów. Jedno słowo można zatem poszerzyć o kilka sufiksów, poszerzając lub zmieniając jego znaczenie. Niech za przykład posłuży słowo taloissanikinko, powstałe ze słowa talo (dom) i oznacza czy też w moich domach? Oto mechanizm zmian w wyrazie:
- talo – dom
- talossa – w domu (końcówka przypadku Inessivus -ssa (w))
- taloissa – w domach (liczba mnoga)
- taloissani – w moich domach (sufiks dzierżawczy -ni)
- takoissanikin – też w moich domach (sufiks kin oznaczający też)
- taloissanikinko – czy też w moich domach? (sufiks pytający -ko, zbliżony do staropolskiego -li?)
W przeciwieństwie do języków fleksyjnych, jak np. polskiego czy łaciny, sufiksy są jednoznaczne, to znaczy jeden sufiks pełni tylko jedną funkcję i zwrotnie – jedna funkcja dotyczy tylko jednego sufiksu.
|
| Obrazowo mówiąc... |
|
Litera J w języku migowym.
|
| Pomoc |
Jak możesz pomóc rozwijać ten portal:
- rozwijaj istniejące artykuły
- pisz nowe artykuły
- w artykułach tego potrzebujących wstawiaj szablon {{Językoznawstwo stub}}
|
| Nurty w lingwistyce |
|
|
| Działy językoznawstwa |
|
|
|
