Pontifex Maximus

Skocz do: nawigacji, szukaj
Urzędy w starożytnym Rzymie
Cursus honorum
30 lat Kwestor
36 lat Edyl
39 lat Pretor
42 lat Konsul
Ważne magistratury
Cenzor Trybun
Najważniejsze magistratury
Dyktator Magister equitum
Pontifex Maximus Triumwirat
Trybun wojskowy z władzą konsularną Decemviri
Inne magistratury
Dux Liktor
Prefekt Princeps senatus
Rzymskie tytuły
August Cesarz
Imperator Tetrarcha

Pontifex Maximus (łac. pontifex, -icis = kapłan, maximus,-a,-um = najwyższy) – najwyższy w hierarchii kapłan w starożytnym Rzymie, przełożony kolegium kapłańskiego, tzw. pontyfików.


Jak podaje tradycja, kolegium kapłańskie wraz z jego przewodniczącym miał utworzyć Numa Pompiliusz, drugi król Rzymu. Najwyższy kapłan zajmował się sprawami kultu państwowego. Tym samym podlegał mu kalendarz i kolegium westalek.

Od 12 roku p.n.e. do 379 roku n.e. tytuł Pontifex Maximus dzierżył każdy kolejny cesarz. Cesarze pełnili swą sakralną funkcję podczas licznych świąt pogańskich. Tytuł ten wskazywał także na opiekuńczą funkcję cesarza w stosunku do wszystkich religii w cesarstwie. Cesarz mógł więc ustanawiać kapłanów i kalendarz świąt wszystkich religii cesarstwa. Z tytułu tego oficjalnie zrezygnował w 379 roku cesarz Teodozjusz I Wielki wraz z uznaniem chrześcijaństwa za jedyną religię państwową. Nie oznacza to jednak, iż od tego czasu cesarze zrezygnowali z interwencji w sprawy kościelne.

Od VI w. za sprawą Grzegorza Wielkiego "Pontifex Maximus" wszedł do oficjalnej tytulatury papieży. Grzegorz chciał w ten sposób podkreślić nadrzędne stanowisko biskupów Rzymu.

[edytuj] Lista najwyższych kapłanów