Lingua franca
Lingua franca (wł. język Franków) - w wąskim ujęciu: język typu kreolskiego używany w basenie Morza Śródziemnego, powstały przez zaczerpnięcia z języków: francuskiego, włoskiego, greckiego, hiszpańskiego i arabskiego. Używany głównie w kontaktach handlowych i dyplomatycznych, jeszcze w XX wieku w portach śródziemnomorskich, obecnie jest już językiem martwym.
Określenie "lingua franca" było pierwotnie używane przez Arabów i oznaczało dowolny język wywodzący się z łaciny, a w szczególności język włoski. Arabowie zwykli określać mianem Franków wszystkich mieszkańców zachodniej Europy. Z czasem przekształciło się w nazwę wcześniej opisywanego języka.
W ogólniejszym ujęciu termin "lingua franca" odnosi się do szeroko używanych języków, będących środkiem komunikacji między różnojęzycznymi grupami ludzi. Przykładem współczesnej lingua franca w biznesie jest język angielski.
W przeszłości rolę taką pełniły m.in. w starożytności grecki koine we wschodnim basenie Morza Śródziemnego i państwach hellenistycznych, potem (a przez pewien czas równolegle) łacina łącząca średniowieczną Europę aż po czasy nowożytne, czy wreszcie nowożytny język francuski w kołach dyplomatycznych, język niemiecki w XIX i XX wieku szczególnie w sferach gospodarczych środkowo-wschodniej Europy.
