Lidia Zamkow
| Lidia Zamkow | |
| Data i miejsce urodzenia | 15 lipca 1918 Rostów nad Donem, Rosja |
| Data i miejsce śmierci | 19 czerwca 1982 Warszawa, Polska |
| Profil w bazie IMDb | |
| Profil w bazie filmpolski.pl | |
| Profil w bazie e-teatr.pl | |
| Profil w bazie Filmweb.pl | |
Lidia Zamkow (wyst. też jako Lidia Zamkow-Słomczyńska lub Lidia Słomczyńska; ur. 15 lipca 1918 r. w Rostowie, zm. 19 czerwca 1982 r. w Warszawie) - polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, reżyser teatralna, także pedagog.
Spis treści |
[edytuj] Przebieg kariery artystycznej
Przed wybuchem wojny studiowała medycynę. Od roku 1937 uczęszczała też na zajęcia wydziału aktorskiego PIST, była także jego słuchaczką w czasie okupacji (w trybie tajnego nauczania). Od roku 1944 występowała w teatrze. Najpierw był to Teatr Wojewódzki w Białymstoku, a potem - Wojska Polskiego w Lublinie. Występowała tam do 1945 roku, po czym przeniosła się do Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. W 1946 roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski w ZASPie, a dwa lata później ukończyła studia na Wydziale Reżyserskim PWST w Warszawie (z siedzibą w Łodzi).
W roku 1949 związała się z Teatrem im. Słowackiego w Krakowie. Była tam aktorką i reżyserem w latach 1949-52, 1957-58 i 1964-72. W latach 1953-54 była kierownikiem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku, a w latach 1954-57 występowała i reżyserowała w Teatrze Wojska Polskiego (Dramatycznym) w Warszawie. Następnie, w latach 1958-64, była związana ze Starym Teatrem w Krakowie. W latach 1972-74 reżyserowała w warszawskim Teatrze Studio. Później współpracowała też z wieloma innymi polskimi teatrami, a także z Teatrem Telewizji. W latach 1950-53 była pedagogiem krakowskiej PWST.
[edytuj] Prace teatralne (wybór)
- 1944 - Freuda teoria snów (reż. Antoni Cwojdziński)
- 1946 - Uczeń diabła jako Esterka (reż. Władysław Krasnowiecki)
- 1947 - Celestyna jako Elicja (reż. Leon Schiller)
- 1958 - Wizyta starszej pani jako Klara Zachanassian (reż. L. Zamkow)
- 1960 - Na dnie jako Dziewczynka (reż. L. Zamkow)
- 1962 - Matka Courage i jej dzieci jako Matka Courage (reż. L. Zamkow)
- 1963 - Kaligula jako Cezonia (reż. L. Zamkow)
- 1966 - Makbet jako Lady Makbet (reż. L. Zamkow)
- 1969 - Człowiek jak człowiek jako Leokadia Begbick (reż. L. Zamkow)
- 1975 - Urodziła się jak wróbel jako Edith Piaf (reż. L. Zamkow)
- 1948 - Omyłka
- 1948 - Harry Smith odkrywa Amerykę
- 1948 - Żołnierz i bohater
- 1950 - Brygada szlifierza Karhana
- 1950 - Improwizacja w Paryżu
- 1950 - Uczone białogłowy
- 1950 - Obcy cień (także przekład)
- 1951 - Nasze dziewczęta
- 1951 - Trzeba było iskry
- 1952 - Pociąg do Marsylii
- 1953 - Turcaret
- 1953 - Żart od morza
- 1953 - Barbarzyńcy
- 1954 - Tragedia optymistyczna
- 1956 - Romeo i Julia
- 1956 - Samotność
- 1957 - Imiona władzy
- 1958 - Wizyta starszej pani
- 1958 - Przedszkole miłości
- 1958 - Dwie wdowy
- 1958 - Żołnierz królowej Madagaskaru
- 1959 - Kapitan z Kopenick
- 1959 - Zielony frak
- 1960 - Medea
- 1960 - Apelacja Villona
- 1960 - Na dnie
- 1961 - Indyk
- 1961 - Spacerkiem przez Londyn
- 1962 - Matka Courage i jej dzieci
- 1962 - Postępowiec
- 1962 - Cyd
- 1962 - Balladyna
- 1962 - Pan Puntila i jego sługa Matti
- 1963 - Sen nocy letniej
- 1963, 1973 - Sen
- 1963 - Kaligula
- 1963 - Peer Gynt
- 1964 - Cichy Don
- 1965 - Tragedia optymistyczna
- 1965 - Czarowna noc
- 1965 - Na pełnym morzu
- 1986 - Opera za trzy grosze
- 1965 - Don Kichote
- 1966 - Szklana menażeria
- 1966 - Makbet
- 1967 - Moralność pani Dulskiej
- 1967 - Eugeniusz Oniegin
- 1968 - Król Edyp
- 1968 - Ameryka
- 1968 - Baba-dziwo
- 1968 - Don Juan
- 1969 - Wesele
- 1969, 1977 - Zmartwychwstanie
- 1969 - Człowiek jak człowiek
- 1970 - Sceny z miasta powiatowego
- 1970 - Sławna historia o Troilusie
- 1972 - Pamiętnik z powstania warszawskiego
- 1972, 1975 - Komu bije dzwon
- 1975 - Urodziła się jak wróbel
- 1976 - Nie-Boska komedia
- 1976 - Anna Karenina
- 1978 - Lot nad kukułczym gniazdem
- 1979 - Biedermann i podpalacze
[edytuj] Teatr Telewizji
- 1968 - Moralność pani Dulskiej
- 1971 - Ludzie bezdomni
- 1971 - Barbarzyńcy - Sceny z miasta powiatowego
- 1972 - Wesele
- 1972 - Pamiętnik z powstania warszawskiego
- 1973 - Dokument liryczny
- 1973 - Diabeł
- 1974 - Sława i chwała
- 1974 - Matka Courage i jej dzieci
- 1976 - Decyzje
- 1977 - Letnicy
- 1979 - Tragedia optymistyczna
[edytuj] Filmografia
- 1948 - Skarb - asystentka reżysera
- 1964 - Nieznany - rola
- 1982 - Życie Kamila Kuranta jako Babka Kamila
[edytuj] Nagrody i odznaczenia
- 1951 - wyróżnienie za reżyserię przedstawienia Trzeba było iskry Leona Pasternaka w Teatrze Polskim w Warszawie na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych
- 1952 - nagroda państwowa III stopnia za osiągnięcia w realizacji sztuk współczesnych, szczególnie za reżyserię przedstawienia Pociąg do marsylii Krzysztofa Gruszczyńskiego w Starym Teatrze w Krakowie
- 1955 - nagroda państwowa (wyróżnienie) za reżyserię przedstawienia Tragedia optymistyczna Wsiewołoda Wiszniewskiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku
- 1956 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- 1959 - Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- 1963 - nagroda I stopnia za reżyserię i adaptację Snu Fiodora Dostojewskiego w Starym Teatrze w Krakowie na Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach
- 1963 - nagroda im. Boya Klubu Krytyki Teatralnej za wybitne osiągnięcia artystyczne na scenach krakowskich, m.in. za reżyserię i adaptację sceniczną Snu Dostojewskiego i za reżyserię Kaliguli Alberta Camusa w Starym Teatrze oraz za inscenizację Peer Gynta Henryka Ibsena w Teatrze Ziemi Krakowskiej w Tarnowie
- 1964 - nagroda II stopnia za reżyserię przedstawienia Cichy Don wg Michała Szołochowa w Starym Teatrze w Krakowie na Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach
- 1964 - I nagroda "Srebrny Kormoran" za reżyserię przedstawienia No More Hiroshima na 2. Ogólnopolskim Festiwalu Zespołów Estradowych w Olsztynie
- 1966 - Złota Odznaka Klubu Miłośników Teatru
- 1968 - III nagroda publiczności za przedstawienie Kariera wg listów Heleny Modrzejewskiej zrealizowane w Estradzie Krakowskiej na 3. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
- 1969 - Zasłużony Działacz Kultury
- 1970 - główna nagroda za monodram Urodziła się jak wróbel na 5. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu
- 1971 - wielka nagroda publiczności oraz nagroda specjalna Komisji Artystycznej za spektakl Jest w piekle miejsce zwane... zrealizowany w Estradzie Krakowskiej (wspólnie z Leszkiem Herdegenem i Wojciechem Ziętarskim) na 6. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
- 1972 - nagroda za scenariusz i reżyserię przedstawienia Pamiętnik z powstania warszawskiego Mirona Białoszewskiego z Estrady Krakowskiej na 7. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
- 1974 - nagroda I stopnia za adaptację i reżyserię Snu Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Studio w Warszawie na 14. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych
[edytuj] Życie osobiste
Miała dwóch mężów - Macieja Słomczyńskiego oraz aktora Leszka Herdegena[1]. Matka Piotra Słomczyńskiego (ur. 1957).
[edytuj] Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ Witold Filler, Lech Piotrowski: Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy. Warszawa: Philip Wilson, 1998. ISBN 83-87571-54-7. Jerzy Moskal: Scenografia to po prostu świat. [dostęp 5 września 2008].
