Głoski pochylone

Skocz do: nawigacji, szukaj

Głoski pochylone, inaczej głoski ścieśnione - samogłoski, które powstały z rozwoju dawnych głosek długich; w starych tekstach najczęściej oznaczane znakiem diakrytycznym ' nad literą oznaczającą głoskę; dziś już nie istnieją w polszczyźnie literackiej, choć zachowały się w dialektach; głoski pochylone zanikały w polszczyźnie stopniowo, ostatecznie ich oznaczania zaprzestano około 1936 roku (postanowienia PAU), stwierdzając, że wymowa pochylonych (wcześniej długich) ujednoliciła się z wymową głosek jasnych (krótkich); reliktem dawnych oznaczeń jest w polszczyźnie rozróżnienie u/ó.

Nie możemy podać stuprocentowo pewnej wartości fonetycznej staropolskich głosek pochylonych, bo z oczywistych względów nie ma nagrań języka staropolskiego. Niemniej bardzo prawdopodobne jest, że:

  • pochylone a (obecnie oznaczane grafemem å) - brzmiało jak [ɑ] lub [ɒ],
  • pochylone e (é) - jak [e],
  • pochylone o (ó) - jak [o].

Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/G%C5%82oski_pochylone”