Farah Pahlawi
Farah Pahlawi (pers. فرح پهلوی, z domu Farah Diba, pers. فرح دیبا, ur. 14 października 1938 w Teheranie) - trzecia żona[1] ostatniego szacha Iranu Mohammada Rezy Pahlawiego. 26 października 1967 została przez szacha koronowana na władczynię (szachbanu) Iranu - jako pierwsza kobieta w ciągu dwu i pół tysiąca lat historii perskiej monarchii. Szach podkreślił w ten sposób wagę dążeń do emancypacji irańskich kobiet.
W czasie swoich rządów u boku męża odpowiedzialna była za sprawy związane z pielęgnowaniem irańskiej kultury, dążeniem do równouprawnienia kobiet w Iranie, ochroną środowiska, opieką zdrowotną i rozwojem krajowej małej przedsiębiorczości. Dużo podróżowała po kraju, żeby lepiej poznać swój naród. Po obaleniu szacha przez ajatollaha Chomeiniego w 1979 roku wraz z mężem opuściła Iran. Obecnie zajmuje się pracą dla UNESCO.
W Iranie jest dziś symbolem kobiet walczących o większe prawa obywatelskie. Napisała autobiografię wydaną w Polsce w tłumaczeniu Marty Eloy Cichockiej pod tytułem Wspomnienia. Z miłości do mojego króla[2].
Uniwersytet Warszawski przyznał jej 25 sierpnia 1977 tytuł doktora honoris causa w dziedzinie historii sztuki.
Na wniosek dzieci została Kawalerem Orderu Uśmiechu.
Oficjalna strona Farah Pahlawi
Przypisy
- ↑ Pierwsze małżeństwo szacha zostało rozwiązane z powodu braku męskiego potomka, drugie - z powodu braku dzieci w ogóle.
- ↑ Wydawnictwo Literackie, Kraków 2004, ISBN 83-08-03571-X
