Epizona

Epizona lub epi – najpłytsza strefa metamorfizmu występująca na głębokości ok. 6–10 km. Charakteryzuje się stosunkowo niskimi temperaturami od 100 do 300^oC, jednak dużym ciśnieniem kierunkowym potocznie zwanym stressem. Stopień przeobrażenia skał jest najmniejszy jednak z silnym zaznaczeniem deformacji tektonicznych. W strefie tej przeważa metamorfizm dyslokacyjny, czego skutkiem jest częste złupkowanie (zob. → łupek). Do tej strefy włącza się także niskotemperaturowy metamorfizm kontaktowy i metasomatozę.

Spis treści 1 Skały wyjściowe i produkty przeobrażeń strefy epi 2 Galeria 3 Zobacz też 4 Literatura uzupełniająca

• skały ilaste i mułowcowe → fyllity (metaiłowce, metamułowce), metazlepieńce, łupki serycytowe, łupki chlorytowe
• piaskowce kwarcowe, skały krzemionkowe → kwarcyty
• wapienie i dolomity → wapienie krystaliczne, dolomity krystaliczne, serpentynity
• granitoidy, porfiry kwarcowe, obojętne skały magmowe, szarogłazy i arkozy → łupki kwarcowo-skaleniowe, łupki łyszczykowe z kwarcem i skaleniami
• zasadowe skały magmowe, margle → zieleńce, łupki chlorytowe, łupki chlorytowo- epidotowe
• ultrazasadowe skały magmowe → łupki chlorytowe, łupki talkowe, serpentynity
• margle, skały węglanowo-krzemianowe → łupki epidotowe, fyllity węglanowe, łupki serycytowo-węglanowe

metazlepieniec

łupek łyszczykowy

łupek serycytowy

kwarcyt

[edytuj] Zobacz też

• Mezozona
• Katazona
• Skały metamorficzne
• Metamorfizm

[edytuj] Literatura uzupełniająca

• K. Kozłowski, J. Żaba, F. Fediuk, Petrologia skał metamorficznych, Wyd. Uniwersytetu Śląskiego, Katowice, 1986
• W. Jaroszewski, L. Marks, A. Radomski, Słownik geologii dynamicznej, Wydawnictwo geologiczne, Warszawa, 1985