Elia Kazan
| Elia Kazan | |
 Elia Kazan w 1967 |
|
| Prawdziwe nazwisko | Elias Kazanjoglou |
| Data i miejsce urodzenia | 7 września 1909 Stambuł |
| Data i miejsce śmierci | 28 września 2003 Nowy Jork |
| Aktywność | 1934 – 2001 |
| Zawód | reżyser, scenarzysta, producent |
| Nagrody | |
| Oscar | |
| 1948: Dżentelmeńska umowa (Najlepszy Reżyser) 1955: Na nabrzeżach (Najlepszy Reżyser) 1999: Oscar Honorowy |
|
| Złoty Glob | |
| 1948: Dżentelmeńska umowa (Najlepszy Reżyser) 1955: Na nabrzeżach (Najlepszy Reżyser) 1957: Baby Doll (Najlepszy Reżyser) 1964: Ameryka, Ameryka (Najlepszy Reżyser) |
|
| Nagroda na MFF w Cannes | |
| 1955: Na wschód od Edenu (Najlepszy Dramat) | |
| Nagroda na MFF w Wenecji | |
| 1950: Panika na ulicach (Nagroda Międzynarodowa) 1951: Tramwaj zwany pożądaniem (Nagroda Specjalna Jury) 1953: Na nabrzeżach (Srebrny Lew; Nagroda Krytyków Włoskich; Nagroda OCIC) |
|
| Nagroda na MFF w Berlinie | |
| 1953: Man on a Tightrope (Nagroda Specjalna) | |
| Ważne filmy | |
| Dżentelmeńska umowa (1947) Tramwaj zwany pożądaniem ((1951) Viva Zapata! (1952) Na nabrzeżach (1954) Na wschód od Edenu (1955) Wiosenna bujność traw (1961) Ameryka, Ameryka (1963) |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Profil na IMDb | |
Elia Kazan, właściwie Elia Kazanjoglou (ur. 7 września 1909, zm. 28 września 2003) – amerykański pisarz, reżyser filmowy i teatralny pochodzenia greckiego.
Przybył do Stanów Zjednoczonych w wieku 4 lat. Studiował dramat w Yale, następnie wstąpił do Group Theatre. W latach 30. przez półtora roku należał do amerykańskiej Partii Komunistycznej, z której odszedł w 1934, gdy dowiedział się o czystkach w Związku Radzieckim. Po wojnie dał się poznać jako jeden z najlepszych reżyserów Broadwayu, m.in. dzięki inscenizacji Tramwaj zwany pożądaniem. Jego filmy zawsze były kontrowersyjne i poruszały drażliwe tematy. W 1947 Kazan założył Actors Studio, gdzie nauczano wg metod Stanisławskiego. Najwybitniejszy uczeń Kazana – Marlon Brando – grał w kilku filmach swego nauczyciela, m.in. w Viva Zapata! (1952) i Tramwaj zwany pożądaniem (1951).
W 1952 Kazan został wezwany przed komisję senacką McCarthy'ego i złożył zeznania obciążające ośmiu kolegów z Partii Komunistycznej, co zostało negatywnie przyjęte przez środowiska artystyczne i przyczyniło się do zerwania na długie lata przyjaźni z wybitnym dramaturgiem, Arthurem Millerem. Fakt ten został przypomniany opinii publicznej Ameryki w 1999 roku, kiedy to sędziwy reżyser odebrał nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej za całokształt działalności artystycznej. Z bardziej znanych w Polsce filmów Kazana należy przypomnieć Układ.
|
||||||||||||||||
