Elżbieta Jackiewiczowa

Skocz do: nawigacji, szukaj

Elżbieta Jackiewiczowa (ur. 22 lutego 1902 w Nowinkach k. Nieświeża, zm. 31 grudnia 1976 w Podkowie Leśnej k. Warszawy) – polska powieściopisarka, publicystka, pedagog.

W 1920 podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Po roku przeniosła się na uniwersytet w Wilnie na filologię słowiańską. Po ukończeniu studiów pracowała jako nauczycielka języka polskiego.

Podczas okupacji brała udział w tajnym nauczaniu. Po wyzwoleniu pełniła kolejno funkcję dyrektora szkoły, wizytatora, a następnie naczelnika wydziału Kuratorium Łódzkiego. W latach pięćdziesiątych wykładała w Studium Nauczycielskim w Warszawie. W tym czasie publikowała w "Głosie Nauczycielskim" liczne artykuły o tematyce oświatowej, m.in. pod pseudonimami Andrzej Drzazga i Witold Gałacki.

Debiutowała w 1955 roku powieścią "Wczorajsza młodość", następnie m.in. "Dwie miłości", "Nocny koncert". Są to utwory przeznaczone głównie dla dziewcząt. Jackiewiczowa koncentruje w nich swoją uwagę na życiu szkolnym, na problemach przyjaźni i dojrzewania, przeżywanych konfliktach światopoglądowych. Niestety, opisując szkołę z okresu międzywojennego, zniekształcała obraz ówczesnej rzeczywistości nadmiernie ulegając wymogom stalinowskiej propagandy. Z tego też powodu jej książki nie są wznawiane w demokratycznej Polsce.

W wyniku współpracy z czasopismami młodzieżowymi "Filipinką" i "Na przełaj", w których publikowała systematycznie artykuły z życia młodzieży, powstały jej książki "Ratuj Ewo!" i "Listy o trudnym dojrzewaniu".

Za całokształt pracy dydaktycznej i twórczej otrzymała m.in. Medal Komisji Edukacji Narodowej i Order Sztandaru Pracy II klasy.

Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/El%C5%BCbieta_Jackiewiczowa”