Efekt Millera
Efekt Millera – zjawisko występujące w układach wzmacniaczy tranzystorowych, powodujące istotne ograniczenie pasma przenoszenia wzmacniacza w układach pracy typu wspólny emiter (CE - Common Emiter) w tranzystorach bipolarnych oraz typu wspólne źródło (CS- Common Source) w tranzystorach unipolarnych.
Zjawisko to powodowane jest pojemnością wejściową układu wzmacniacza, wraz ze wzrostem częstotliwości wzmacnianego sygnału, wskutek czego zmniejsza się wzmocnienie prądowe wzmacniacza.
Pojemność wejściową wzmacniacza określa wzór:
-
- C = Cbc * (1 − Ku) + Cbe,
gdzie:
- Cbc - pojemność złącza baza-kolektor
- Cbe - Pojemność złącza baza-emiter
- Ku - wzmocnienie napięciowe wzmacniacza
Wady: Zmniejszenie górnej częstotliwości granicznej, zmniejszenie pasma przenoszenia układu, zmniejszenie wzmocnienia skutecznego, zmniejszenie wzmocnienia napięciowego, zmniejszenie impedancji wejściowej.
Zalety: Wykorzystuje się w układach gdzie potrzebna jest duża pojemność.
Efekt Millera można zniwelować stosując układ kaskody.
