Devotio moderna
Devotio moderna (łac. nowa pobożność) - nurt pobożności zamożnych i wykształconych mieszczan, rozwijający się w XIV i XV wieku w Niderlandach i Nadrenii. Propagował ideał ubóstwa i miłosierdzia.
Twórcą ruchu był Gerard Groote, który swoje przemyślenia zawarł w dziele "Devotia moderna". Jego zwolenników określano mianem Braci Wspólnego Życia. Stowarzyszenie było dobrowolne, bez zobowiązujących ślubów. Członkowie winni byli żyć w ubóstwie i czystości. Zamiast żebrać, mieli pracować w dwóch niekontrolowanych przez cechy lub gildie zawodach: kopisty manuskryptów oraz kucharza. Mogli też zarabiać ucząc dzieci. Mieli około 100 domów z przewagą żeńskich.
W 1386 r. przyłączyli się do zakonu augustianów, lecz nadal bez składania ślubów. Na soborze w Konstancji w 1415 r. obronili się przed zarzutem herezji. Ich wychowankiem i najsłynniejszym przedstawicielem był Tomasz a Kempis. Wiele z zasad wyznawców devotio moderna przejął też Erazm z Rotterdamu.
