Cristina Fernández de Kirchner

Cristina Fernández de Kirchner
Data urodzenia	19 lutego 1953
Prezydent Argentyny
Okres urzędowania	od 10 grudnia 2007
Przynależność polityczna	Front na rzecz Zwycięstwa
Poprzednik	Néstor Kirchner (mąż)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Cristina Elisabeth Fernández de Kirchner (ur. 19 lutego 1953 w La Placie) – argentyńska polityk, senator z prowincji Buenos Aires od 2005 do 2007, argentyńska pierwsza dama w latach 2003-2007. Prezydent Argentyny od 10 grudnia 2007.

[edytuj] Edukacja i życie prywatne

Cristina Fernandez de Kirchner urodziła się w 1953 w mieście La Plata w prowicnji Buenos Aires. Jej ojciec miał hiszpańskie korzenie, a matka korzenie niemieckie. W 1979 ukończyła prawo oraz nauki społeczne na Narodowym Uniwersytecie La Plata.

Cristina Fernandez z mężem, maj 2004.
Foto: Presidencia de la Nación

9 marca 1975 wyszła za mąż za kolegę ze studiów, Néstora Kirchnera. Oboje przenieśli się następnie do prowincji Santa Cruz, gdzie rozwinęli prywatną działalność. Mają dwoje dzieci: Maximo i Florencię Kirchner. Cristina Kirchner jest znana ze swojej rozległej kolekcji ubrań i butów oraz zamiłowania do szykownych kreacji. Przez prasę i mieszkańców kraju jest nazywana "Imeldą" lub "Królową Cristiną". Przez swoich przeciwników jest określana mianem "Lady Botox", z powodu sztucznego poprawiania swojego wyglądu.

[edytuj] Kariera polityczna

Cristina Fernández (z prawej) oraz Laura Bush, 5 listopada 2005

Fernandez rozpoczęła swoją polityczną działalność w latach 70. w Tendencia Revolucionaria, frakcji Partii Justycjalistycznej oraz w jej ruchu młodzieżowym. W czasie rządów junty wojskowej w kraju pod wodzą Jorge Rafaela Videli (1976-1983, małżeństwo Kirchnerów wycofało się z polityki i wspólnie prowadziło praktykę adwokacką w Río Gallegos.

Do polityki Fernandez de Kirchner wróciła pod koniec lat 80. XX w. i w 1989 została członkiem Zgromadzenia Lokalnego prowincji Santa Cruz. W 1993 uzyskała reelekcję.

W 1995 została przedstawicielką prowincji Santa Cruz w argentyńskim Senacie, a w 1997 w Izbie Deputowanych. W 2001 ponownie weszła w skład Senatu, reprezentując ciągle tę samą prowincję.

Fernandez de Kirchner aktywnie wsparła kampanię prezydencką swojego męża w 2003. Néstor Kirchner został prezydentem 25 maja 2003 i urząd ten sprawował do 10 grudnia 2007 Christina jako pierwsza dama stała się ambasadorem i rzecznikiem rządu. Jej odważny styl wystąpień publicznych spolaryzował argentyńską politykę lecz został doceniony przez dużą część społeczeństwa, głównie wywodzącego się z niższych klas.

W wyborach w październiku 2005 była główną kandydatką Frontu na rzecz Zwycięstwa (koalicja wyborcza Partii Justycjalistycznej) do urzędu senatora w prowincji Buenos Aires. 23 października 2005 po kampanii wyborczej, pokonała swą rywalkę, Hildę Gonzalez de Duhalde, żonę prezydenta Eduardo Duhalde. Jej lista zdobyła o 25% więcej głosów.

[edytuj] Wybory prezydenckie

Cristina Fernández de Kirchner wraz z mężem w czasie wieczoru wyborczego, 28 października 2007.

Wiosną 2007 prezydent Nestor Kirchner, który wydawał się być najpoważniejszym kandydatem do urzędu prezydenta w 2007, ogłosił, iż nie zamierza ubiegać się o reelekcję, choć według wszelkich sondaży bez trudu by ją uzyskał. 1 lipca 2007 szef gabinetu prezydenta, Alberto Fernández, ogłosił oficjalnie, że kandydatką Frontu na rzecz Zwycięstwa będzie żona Kirchnera – Cristina Fernández de Kirchner. Rozpoczęła ona swoją kampanię wyborczą 19 lipca 2007.

Cristina Fernández de Kirchner w wyborach 28 października 2007 odniosła zwycięstwo już pierwszej turze głosowania, zdobywając 44,9% głosów poparcia. Jej główna rywalka, była Miss Argentyny Elisa Carrió otrzymała tylko niecałe 23% głosów. Trzecie miejsce, z wynikiem 16,9% głosów, zajął ekonomista i były minister, Roberto Lavagna^[1][2].

14 listopada 2007 ogłosiła skład swojego gabinetu. Siedmiu z 12 ministrów zajmowało swoje stanowiska już w gabinecie jej męża, m.in. minister rozwoju społecznego Alicia Kirchner, siostra Nestora Kirchnera^[3]. Cristina Kirchner oficjalnie objęła urząd prezydenta 10 grudnia 2007 na czteroletnią kadencję^[4]. Jest drugą kobietą na tym stanowisku, jednak pierwszą wybraną w wyniku wyborów powszechnych.

[edytuj] Prezydentura

Cristina Kirchner i prezydent Hugo Chavez.

Na początku swej prezydentury Kirchner weszła w ostry konflikt ze Stanami Zjednoczonymi. Amerykański prokurator oskarżył bowiem administrację Kirchner o przyjęcie w sierpniu 2007 nielegalnych środków finansowych w wysokości 790 mln USD na swoją kampanię prezydencką od prezydenta Wenezueli Hugo Chaveza^[5]. Oba państwa kategorycznie temu zaprzeczyły .

19 grudnia 2007 Kirchner w odpowiedzi na oskarżenia, wezwała amerykańskiego ambasadora i ograniczyła jego uprawnienia^[6]. 31 stycznia 2008 ambasador amerykański na specjalnej konferencji, w obecności de Kirchner, oświadczył iż rząd USA nigdy nie wysuwał żadnych oskarżeń pod adresem administracji argentyńskiej, co złagodziło dwustronny spór.

Protesty społeczne w Argentynie w czasie konfliktu o podatki eksportowe dla rolników w 2008.

W marcu 2008 rząd prezydent de Kirchner przedstawił projekt ustawy podnoszącej podatki eksportowe na produkty rolne z obecnych 35% do 44%. Krok ten doprowadził do masowych strajków i blokad rolniczych, które rozpoczęły się 12 marca 2008. Protestujący domagali się wycofania się rządu z nowych taryf podatkowych. 25 marca 2008 tysiące demonstrantów zebrało się w Buenos Aires naprzeciw pałacu prezydenckiego, uderzając z ogromnym hukiem w metalowe garnki^[7]. Kilka godzin później prezydent de Kirchner oskarżyła rolników o wzniecanie niepokojów społecznych i chęć ogromnych zysków. Zaogniło to sytuację i protesty rozprzestrzeniły się na cały kraj.

1 kwietnia 2008 rząd zorganizował w stolicy wiec swoich zwolenników, którzy przemaszerowali ulicami Buenos Aires. Na mównicy wystąpiła prezydent, która wezwała rolników do działania "jako część społeczeństwa, a nie jako właścicieli kraju"^[8]. W wyniku sporu z rolnikami, gwałtownie spadło poparcie społeczne dla prezydent i jej administracji. W sondażach z kwietnia 2008, z rządów prezydent Fernandez de Kirchner było zadowolonych tylko ok. 23% respondentów^[9].

5 lipca 2008 ustawę o podatkach eksportowych przyjęła Izba Deputowanych, niższa izba parlamentu, stosunkiem głosów 129 do 122^[10]. 17 lipca 2008 w głosowaniu w Senacie, głos jego przewodniczącego i jednocześnie wiceprezydenta Julio Cobosa, przesądził o odrzuceniu ustawy^[11]. Tym samym kontrowersyjne prawo nie weszło w życie, a wiceprezydent Cobos został okrzyknięty przez administrację prezydencką mianem zdrajcy.

20 października 2008 prezydent Fernadez de Kirchner podpisała ustawę o nacjonalizacji środków prywatnych funduszy emerytalnych, opiewających na kwotę 30 bln USD. Ruch ten uzasadniała potrzebą ochrony aktywów obywateli w obliczu niepewnej sytuacji na rynku finansowym, związanej z kryzysem gospodarczym^[12].

Cristina Fernandez de Kirchner z prezydentem Brazylii Lula da Silvą.

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Strona oficjalna Cristiny Fernández de Kirchner
• "Argentina's Bill and Hillary: Which one will run?", Boston Herald, 6 lutego 2007.
• Profil na stronie Senatu
• Zdjęcia Cristiny Fernández
• Cristina Fernández – video
• Cristina Fernández – video

p • d • e

Szefowie państw i rządów Ameryki Południowej

Szefowie państw

Argentyna¹ • Boliwia¹ • Brazylia¹ • Chile¹ • Ekwador¹ • Gujana • Kolumbia¹ • Paragwaj¹ • Peru • Surinam¹ • Urugwaj¹ • Wenezuela¹

Szefowie rządów

Gujana • Peru
¹Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu