Burgundowie

Skocz do: nawigacji, szukaj

Burgundowie – lud wschodniogermański, pochodzący prawdopodobnie z wyspy Bornholm, która zawdzięcza im swą nazwę (pierwotnie Burgundarholm). Ich nazwa znaczy dosłownie "Synowie wiatru północnego". W okresie wpływów rzymskich najprawdopodobniej zamieszkiwali terytorium zachodniej Polski, a odzwierciedleniem ich osadnictwa jest archeologiczna kultura luboszycka w międzyrzeczu Nysy Łużyckiej i Bobru w rejonie Gubina.

W 406 r. zapewne uczestniczyli w grupie ludów germańskich, która w noc sylwestrową po zamarzniętym Renie w rejonie Mogontiacum (Moguncji) wkroczyła do rzymskiej Galii.

W 436 r. zostali pobici przez połączone siły Rzymian i Hunów i musieli opuścić tereny wokół Wormacji. Osiedlili się na ziemiach nazwanych później Burgundią. W 472 r. część z nich za przyzwoleniem Rycymera złupiła Rzym.

Zostali podbici przez Franków w 534 r. i ulegli romanizacji.

Brali udział w bitwie na Polach Katalaunijskich w 451 r. po stronie Aecjusza. To oni są bohaterami Pieśni o Nibelungach z XIII wieku.

W historii Burgundów wyróżnia się dwa państwa:

  • I (l. 413-436) – w Wormacjii i Moguncjii
  • II (l. 443-534) – w Saubadii (do 475 r. poszerzone o Delfinat, Szwajcarię Romańską, Durance do Langres, Lyonnais)

[edytuj] Królowie Burgundów

[edytuj] Bibliografia

  • Gustav Faber - Merowingowie i Karolingowie, PIW, Warszawa 1994.
  • Andrzej Kokowski - Starożytna Polska, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2006.
  • Magdalena Mączyńska – Wędrówki ludów. Historia niespokojnej epoki IV i V w., Warszawa-Kraków 1996., ISBN 83-01-12120-3
  • John Man - Attyla. Barbarzyńca który rzucił wyzwanie Rzymowi, Wyd. AMBER, Warswzawa 2005., ISBN 83-241-2347-4
  • Jerzy Rajman - Encyklopedia średniowiecza, Wyd. Zielona Sowa, Kraków 2006.
  • Benedykt Zientara – Świt narodów europejskich, Warszawa 1985, 1995.